موسيقي به معناي والا و دلپذير آن در حقيقت غذاي روح كساني است كه خود را از هرگونه رفتار پستي كه افراد دون به آن رضايت داده اند دور نگه مي دارند .

پس هرگاه منظور از موسيقي و آهنگ و صداي دلنواز ؛ اين معناي روح بخش باشد كه انسان را به سوي كمالات اخلاقي و مورد قبولِ شرع مقدس سوق دهد بلا مانع است و نيكو ؛ اما هرگاه منظور از آن همسان شدن با چارپايان و طبقات پست باشد ؛ هرگز انسان به آن رضايت نمي دهد چرا كه در اين صورت ؛ موسيقي به ابزاري براي غفلت و گرفتارشدن در گناهان و در ملك دونان قرار گرفتن تبديل مي شود و انسان واقعي همواره خود را از منجلاب اينگونه وسايل غفلت آور و گمراه كننده بيرون كشيده و از آنها تنفر دارد . . . زيرا او كسي است كه اراده نموده است در راه پرهيزگاري و والايي گام بردارد و راه هاي آسماني را با لباس زمينيان بپيمايد همانطور كه پيامبران و ائمه و پيروان بزرگوارآنان پيمودند .
 
لذا انسان واقعي همواره با نور هدايت خدا و در راه رضامندي او حركت مي كند و تا آخرين مرحله و لحظات نهايي زندگيِ خود با اطمينان كامل در اين رهگذر سير مي كند و مستحكم و قوي گام برميدارد و اگر به اقتضاي طبع بشري خطايي كرد از خداي خود استغفار نموده و مدد مي طلبد و هرگز سير خود را متوقف نمي كند